Wandeltocht voor de Hartstichting 3-okt-2020

Deelnemers en trajecten
45 km Schiedam – Leiden (Morspoort): Frank, Susanne, Guillaume en Moniek
20 km Mariahoeve – Leiden (Morspoort): Hedy, Reinier, Valerie en haar zoon Thiebault, Dorien, Elly
10 km Voorschoten – Leiden (Morspoort): Ton, Corinne, Titia en Hans (vriend van Susanne)
5 km: Leiden (station de Vink) – Leiden (Morspoort): Mia

Verslag van het traject Schiedam – Mariahoeve
‘Ik heb vannacht tot half vier wakker gelegen, ik kwam niet in slaap!’
‘Ik heb ook tot half vier elk uur voorbij zien gaan.’
‘Ik ook.’
‘Ik ook.’
Het is een homogeen viertal in de trein van 06.15 uur vanuit Leiden. Al snel gaat het eerste krachtvoer naar binnen. Buiten glijden de stations De Vink, Voorschoten en Mariahoeve voorbij. Daarna is het nog een heel eind rijden naar Schiedam. Daar stappen ze uit. Het is 06.45 uur en het is donker. En het miezert ook een beetje. Toch gaat deze Fellowship monter op pad. Niet om een ring weg te gooien in een verre Mount Doom, maar voor een minstens zo zware en ongewisse onderneming: 40 kilometer gesponsord wandelen voor de Hartstichting. 40 kilometer? Nee, de route van deze groep telt er 40 EN TWEE! Althans volgens planning.
In het duister volgen ze de Grote Roerganger G (Gandalf? Nee, Guillaume!), die met een routetracker de overtuiging weet over te brengen dat hij weet wat hij doet. Lege straten, stilte. Als je niet beter wist, zou je denken dat er iets heerste, of zo. Piepende vrachtwagenremmen van een eenzame leverancier die op dit tijdstip geen overstekend voetvolk verwacht. Langzaam wordt het lichter. Langzaam maakt de stedelijke omgeving plaats voor landelijke vergezichten. De Schie wordt bereikt. Daar blijkt dat ons groepje toch niet de enige levende zielen op te leveren in deze ochtendstilte. Er wordt me wat afgeroeid daar. Het tempo zit er goed in. Tegen acht uur geeft de biologische klok van F (Faeces? Nee, Frank!) aan dat het tijd is voor de dagelijkse stoelgang. Gelukkig komt Delft in zicht. Een min of meer middeleeuws stadje dat bekend staat om een scheve toren en koffietenten met toiletpotten van blauw aardewerk.
Vanachter de versnaperingen is op diverse gsm’metjes te zien dat de tot dan toe te verwaarlozen miezer over zal gaan in niet te verwaarlozen buien. Boven Delft vooral. Toch gaat de groep weer. Het zijn immers bikkels. En er is nog geen lichamelijk ongemak. De Schie is lang, maar gelukkig blijft het potje met vet onbezongen. Zo wordt ook Rijswijk bereikt. Daar weet de Grote Roerganger de route te verleggen van Schie naar Vliet. Ook die is lang. Maar een moment van kinderlijke vreugde verkwikt iedereen als we Drievliet passeren. Er wordt dan ook nauwelijks geklaagd als het comfortabele asfalt overgaat in glibberige modderpaadjes, afglijdend naar natte koude sloten.
Rijswijk wordt Voorburg en Voorburg wordt Den Haag. De regen blijft regen. De kilometers nemen toe. Voor het eerst wordt wat vragend naar de GVR (Grote Vriendelijke Reus? Nee, Grote Vriendelijke Roerganger) gekeken. Klopt de route nog? We zouden nu toch al bij de plek moeten zijn waar het Mariahoeveteam zou aansluiten? Enige schrik slaat toe. De 42 kilometer lijken er nog wat meer te gaan worden. Gelukkig wordt de vertwijfeling verdrongen door vreugde: daar zijn de Mariagangers. Fit, wakker, gretig en klaar voor de volgende fase.
Auteur: Frank

Verslag van het traject Mariahoeve – Morspoort (finish)
Als vanzelf mengen de verse lopers zich met de Schiedamse ploeg. Er lijkt zelfs wat energie van de Mariahoevers naar hen over te stralen. Terwijl Den Haag herinnering wordt, nadert Voorschoten. In de groep is het een gebabbel en gekwek van heb-ik-jou-daar. Het lijkt waarachtig wel gezellig!
Natuurlijk kan dat niet zo blijven. Het gaat immers om afzien, tot het gaatje gaan en tandvlees!
De GVR (Grote Vriendelijke Roerganger) zou echter de GVR niet zijn als hij niet iets zou vinden om de groep weer scherp te krijgen. En dat lukt hem soepeltjes. In plaats van de voor de hand liggende route via het bordje ‘Ingang kasteel Duivenvoorde 300 meter verderop’ te volgen, krijgt hij de wandelaars moeiteloos zover om een aantal bordjes met irrelevante teksten als ‘privë’ en ‘verboden toegang’ te negeren, zodat ze stuiten op achtereenvolgens een bloeddorstige dolle hond, een agressieve landeigenaar en diens nog agressievere zoon. De spanning stijgt zienderogen. Dan blijkt opnieuw het kiene leiderschap van de GVR. Snel wendt hij een fatale afslachting van de wandelaars af door hen het bordje ‘Ingang kasteel Duivenvoorde, 300 meter verderop’ te laten volgen. Een geniale zet!
Langzaam wordt nu het begin van aftakeling zichtbaar. Er wordt verhuld wat getrekkebeend Er wordt geweigerd leuke omweggetjes te maken. En er wordt zelfs geklaagd over regen.
Maar dan is er station Voorschoten. Met de Voorschotenlopers. Niet alleen vol nieuwe energie, maar vooral met soep! Althans als je bereid bent het begrip soep breed uit te leggen. En als je je niet afvraagt of het al gegeten is, is het brouwsel zelfs verduiveld lekker. In elk geval na 35 kilometer. Hulde aan de marketenter.
Na Voorschoten begint voor sommigen het grote afzien. En het uitzien. Naar de laatste aansluitende wandelaar, die uiteindelijk door een vriendelijk zwaaiende taxichauffeuse, voor wie geen verkeersregel heilig was, in de – zeer ruime – omgeving van station De Vink bij de druipende wandelaars wordt afgeleverd.
De laatste kilometers worden steeds zwijgzamer afgelegd. Voeten soppen in schoenen, enkels knarsen, ruggen krommen zich en vooral kniegewrichten weten zich niet dan met snerpende pijnscheuten nog te rechten.
En dus neemt de GVR nog wat leuke steile bruggetjes in de route op. Zonder besef van tijd, van plaats en zelfs van leven worden ook die obstakels nog overwonnen. En dan, het is inmiddels ruim borreltijd, is daar ineens de Morspoort. Het eindpunt van de queeste, die op maximaal 45 kilometer blijkt te zijn uitgekomen. En op de plek waar in vroeger tijden de gehangenen hun laatste adem uitbliezen, doen de wandelaars dan net niet. Kruipend weten sommigen een eethuis te bereiken om zich daar vol te proppen met een gelige drab. (Weer soep? Nee, de Leidse variant daarvan: hutspot!). Strompelend bereiken anderen hun fietsen op weg naar nog meer nattigheid: een warme douche en hete thee. En zo komt alles toch nog goed.
We did it!
Auteur: Frank

Het volledige traject